Blog jaarverslag 2011

WordPress.com stats helper monkeys maakte  een jaarverslag over 2011 voor dit blog.

Click here to see the complete report.

Opvoedprofessional vergeet vaders

Onze eigen ervaringen, vanaf  1994 toen onze zoon geboren werd, zijn bedroevend en helaas is er in de afgelopen zeventien jaar  weinig veranderd: vaders worden nog steeds niet serieus genomen door opvoedprofessionals. In 1994 werd op het consultatiebureau gevraagd of ik ziek was, als Frans (alleen, hoe kan het!) met Marnix kwam. Als we samen waren, werd alleen ik aangekeken, een vader telde niet mee. Echt belachelijk vonden we het. Op mijn brief in Opzij kreeg ik indertijd veel instemmende reacties. Jammer genoeg zou die brief zo weer geplaatst kunnen worden.

Uit een publicatie van E-Quality, hét kenniscentrum voor emancipatie, gezin en diversiteit, blijkt, dat vaders nog steeds niet voor vol worden aangezien. Of dat nu bewust of onbewust is, kraamhulpen, consultatiebureauartsen, onderwijzers, iedereen die met kinderen en hun ouders werkt, gaat er nog steeds vanuit dat moeders het aanspreekpunt zijn. Om informatie aan te geven of van te krijgen, voor klussen als ‘luizenmoeder’ of ‘ voorleesmoeder’. Ooit gehoord van een ‘luizenvader’? Nee, die heeft gewoon een ‘luizenleven’. Wat de opvoeding betreft dan.

Gelukkig zijn er steeds meer vaders die hier geen genoegen mee nemen. Vaders die zich laten zien op het consultatiebureau, die lang verlof nemen als er een kind geboren is en die een clownspak aantrekken om te assisteren bij het carnavalsfeest op school. Vaders die een actieve rol in de opvoeding willen spelen. En zo hoort het ook.

De nieuwe publicatie van E-Quality Vaderschap 2.0 geeft naast praktische tips over het werken met vaders veel achtergrondinformatie, inzicht in bestaande vaderschapsprojecten en een uitgebreide literatuurstudie op verschillende thema’s. In het rapport komen deskundigen aan het woord uit praktijk en wetenschap. Een must voor alle opvoedprofessionals.

Day zero project vordert gestaag

Over bijna een jaar moet het klaar zijn, mijn day zero project. 101 doelen in 1001 dagen. Het begon allemaal heel ambitieus en voortvarend, inclusief veel berichten op dit blog. Nog steeds ben ik met het project bezig, maar dat is niet zo zichtbaar. Iedere maand een paar duizend rijstkorrels doneren via www.freerice.com is niet iets om over te schrijven. Doel 78: Kijk 26 films, elk beginnend met een andere letter van het alfabet heb ik al bijna 2 zo niet 3 keer gehaald, op de films met de letter A, Q en X na. Ik heb al talloze tips voor filmtitels met deze beginletters gekregen maar het komt er niet van om ze gericht op te zoeken en te bekijken. Alle andere beginletters komen ruimschoots aan bod. Als ik me even kwaad maak, heb ik doel 78 zo een paar keer gehaald. Misschien moet dat een extra doel worden: vaart zetten achter doel 78.

Sommige doelen blijken volstrekt niet haalbaar. Een keer per week vegetarisch eten is niet aan ons gezin besteed. Er moet nog wel wat gebeuren voor wij flexitariërs (nieuw modewoord) worden. We hechten erg aan ons stukje vlees of visje op ons bord. Mijn fantasie reikt bij de receptuur ook niet zo ver.  Misschien toch eens wat vegetarische kookboeken kopen om inspiratie op te doen en nog iets van dit doel te maken.

Een bloemstuk maken met mijn moeder is er ook nog steeds niet van gekomen. Mijn dochter neemt telkens de honneurs waar en ik geloof niet dat ik aan de creativiteit van die twee kan tippen. Het slaat blijkbaar een generatie over. Misschien moet ik me niet te druk maken over de doelen die ik niet ga halen. Ik heb vooral mezelf er mee (ik spaar minder voor mezelf) en de goede doelen varen er wel bij. In een gemakkelijke bui zou je ervoor kunnen kiezen je helemaal niet meer druk te maken over dit project en zoveel mogelijk geld aan het goede doel besteden. Dat is toch een beetje mijn eer te na. Ik weet dat ik lang niet alles ga halen, maar het komende jaar ga ik toch mijn best doen een heel eind te komen. Als die goede doelen er dan echt bekaaid vanaf komen, kan ik altijd nog extra geld storten. Iedereen blij.

Weekje weg met zijn tweeën

Een weekendje weg werd een weekje weg met zijn tweeën. Doel 98 van het Day Zero Project dus ruimschoots gehaald. Heerlijk een week met zijn tweeën in Italië. Een prima Agriturismo in Volta Mantovana: Corte Onida. Hoewel alle kamers bezet waren, een oase van rust, aan het ontbijt, bij het zwembad en ook de laatste avond in het restaurant. Puur genieten. We maakten een fietstocht naar Pescheira del Garda en wisten gelijk weer waarom zo’n toeristisch oord vol Nederlanders niet aan ons is besteed. De fietstocht was goed te doen, ondanks het heuvelachtige terrein  (Via del Colli!) maar die markt waar je alleen maar Nederlanders zag en hoorde praten was letterlijk en figuurlijk een keerpunt. Voor de lunch zochten we een restaurantje buiten alle drukte.

Het bezoek aan Venetië was bijzonder geslaagd, inclusief gondeltocht. Wat een geweldige stad is dat toch. Ik was er dertig jaar geleden voor het eerst en vraag me nu af waarom ik nooit eerder ben teruggegaan. In Mantova waren we op een ongelukkig tijdstip, aan het begin van de avond. Alle winkels en musea waren al dicht en het was nog te vroeg voor het diner. Daardoor maakte de stad een wat uitgestorven indruk (kan ook komen doordat alle Italianen net als de Fransen in augustus op vakantie gaan). Bergamo zagen we in vogelvlucht, op weg naar het vliegveld. We hadden nog een uurtje over en dat was eigenlijk te kort voor die bijzondere plaats.

Een deel van de week brachten we luierend en lezend door, heerlijk ongestoord. Het eten was telkens voortreffelijk, waar we ook waren (met uitzondering van het vlees bij pizzeria Tamtam). Eén restaurant in het bijzonder is het vermelden waard: Villa Boselli in Volta Mantovana. Je ziet het er aan de buitenkant niet vanaf, maar hier hebben we gegeten als in een sterrenrestaurant (maar dan voor een normale prijs). Het restaurant is ingericht met designstoelen, de wijnkaart is fantastisch en het eten puur. Een restaurant waar ik wel stage zou willen lopen in de keuken. Echt voortreffelijk.

De kinderen hadden het die week ook uitstekend naar hun zin. Zoonlief was met zijn vriendin en haar ouders naar Portugal en onze dochter genoot van een jongerenvakantie in Lido di Jesolo (inclusief bezoek aan Venetië). Iedereen was dik tevreden.

5 tips voor een bezoek aan Madrid

Voor  (een beetje tijdens) en na de Zonta Districts Conference houden we een paar dagen vakantie in Madrid. In de blogs van de afgelopen dagen heb ik al een paar dingen daarover aangestipt. Hieronder mijn favorieten, voor iedereen die nog eens naar Madrid gaat.

1. Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia. De één zweert bij het Prado, de ander gaat liever naar Thyssen-Bornemisza maar voor mij staat het ‘Reina Sofia’ op nummer 1. Niet vanwege Picasso’s Guernica, dat vind ik nogal somber en had ik al zo vaak op foto’s gezien dat alleen de grootte me verraste en ook niet om de bijzondere combinatie van gebouwen (een voormalig ziekenhuis met een moderne aanbouw) maar om de verrassende moderne kunst. Ik zag er kunstwerken die ik nergens eerder had gezien. De zaal met werken van Lygia Pape staat absoluut bovenaan. Daar wordt je helemaal vrolijk en krijg je acuut zin om te gaan figuurzagen en schilderen en ga je in gedachten naarstig op zoek naar een witte wand in je huis waar je zoiets kwijt kunt. Het is natuurlijk volstrekt irreëel, maar het geeft aan hoe enthousiast ik erover ben.

2. Monasterio de las Descalzas Reales. Dona Juana, dochter van Karel V, veranderde het paleis waarin ze opgroeide in een klooster. In het trappenhuis met fresco’s val je bijna letterlijk achterover van verbazing. De Engelstalige rondleiding was volgeboekt maar omdat we getipt waren dat we dit klooster echt van binnen moesten zien, sloten we aan bij de Spaanstalige rondleiding. Ondanks dat we niet alles begrepen, was het zeer de moeite waard. (Overigens merkte ik dat er van de lessen Spaans in het ene jaar dat ik op de HEAO in Enschede zat toch nog redelijk wat was blijven hangen. Toch fijn).

3. Parque del Buen Retiro. Madrid is een vrij groene stad met brede straten met bomen en enkele zeer grote parken. Hier hebben we te weinig van gezien, maar een volgende keer wil ik beslist een flinke wandeling door het grootste park maken. Vanuit de bus en door het hek zag het er heel aanlokkelijk uit maar het kwam er deze keer niet van om het goed te bekijken.

4. De wijk Salamanca. Waarschijnlijk komen hier niet zoveel toeristen, het ligt buiten het centrum en is niet zo typisch Spaans als de oude binnenstad. Salamanca is de wijk met banken en dure winkels. In de zijstraatjes echter vind je ook bijzondere kleine winkels, goede restaurants en mooie plekjes. Wij logeerden er prima in hotel Melia Calgos. Vandaar kon je voor € 1,00 met de bus naar de stad of voor een prik met de taxi.

5. Restaurant Teatriz in de wijk Salamanca. Voormalig theater Beatriz is veranderd in een restaurant, ingericht door Philippe Starck. Onbegrijpelijk dat dit restaurant wel genoemd wordt in de ANWB extra gids van 2010 en niet in dezelfde gids van 2011. Even waren we bang dat het niet meer bestond, de taxi zette ons af voor een leeg pand, maar dat waren de buren. Het restaurant valt niet in de goedkoopste prijscategorie (hoofdgerecht tussen € 20,00 en € 30,00) maar is beslist de moeite waard, kijk maar.

Al weer voorbij

Zondag 26 juni eindigt de Zonta Districts Conferentie al weer. De ochtend begint met een memorial service waarin alle Zontians uit district 29 die in de afgelopen twee jaar zijn overleden worden herdacht. Hoewel er geen duidelijk begin en eind is, maakt de serie portretten met namen die getoond worden indruk. Als ik de foto van Heleen de Jong uit Rotterdam voorbij zie komen krijg ik een brok in de keel. Ongelofelijk dat zij zo jong en zo plotseling is gestorven. Hoe enthousiast was zij nog bij de Convention in Rotterdam. Niet te bevatten dat zij er niet meer is.

Als de muziek (door Mary Sayre van Zonta Utrecht verzorgd) ophoudt en de laatste beelden voorbij zijn gekomen gaan we over tot de orde van de dag. Even omschakelen.  Ook vandaag worden de ingediende voorstellen aangenomen. Wat dat betreft is het een tamme (of heel goed voorbereide) conferentie. Er wordt dan ook een oproep gedaan om het een volgende keer wat interactiever te maken. Een beetje flauw speelt de komende director Catherine McEwan de bal meteen terug. Ik had wat meer van haar verwacht.

Het klapstuk van de ochtend en misschien wel van de hele conferentie is de presentatie van de twee meiden die de Young Women in Public Affairs Award 2010 en 2011 hebben gewonnen. Twee  Duitse scholieren/studenten (net hun gymnasiumdiploma gehaald) die zich op allerlei manieren inzetten voor de maatschappij. Voor hun medescholieren en voor mensen in de Derde Wereld. Wat een energie stralen deze meisjes uit. We raken geïnspiereerd om ook in onze eigen club meer met deze awards te doen. Een eigen YWPA-award van Zonta Club Gouda instellen? We praten er in de pauze uitgebreid over door. Het mooie van zo’n conferentie is dat je goede voorbeelden ziet en veel ideeën opdoet om thuis bij de eigen club verder door te spreken en uit te werken.

Over twee jaar is de conferentie in London. We kijken er naar uit. Een mooie gelegenheid om elkaar weer te zien en te genieten van de Britse hoofdstad, net als we deze dagen een goede mix hebben van ‘werken’ en plezier. We sluiten af met een lunch en nemen dan afscheid van mensen die vertrekken. Hopelijk tot volgend jaar bij de Convention in Turijn of over twee jaar in Londen.

Galadiner in Parador de Alcalá de Henares

Met circa 170 vrouwen en enkele mannen vertrekken we per bus naar het galadiner. Vrijwel iedereen heeft zich opgedoft en is klaar voor een mooie avond. Helaas heeft de bus geen airco. Het is nog ruim 30 graden en na een stadsrondrit, 29 kilometer naar Alcalá en een tijd stilstaan omdat de chauffeur de andere bussen kwijt is en de weg niet weet, zien we er helemaal verhit uit kunnen we ons eigenlijk verkleden. Helaas, dat kan niet.

De parador waar we eten is een voormalig klooster met een mooie binnenplaats waar de tafels gedekt staan. Wij van Zonta Club Gouda delen de tafel met drie leden van Mönchengladbach II en drie Madrileense Zontians. De meningen over het eten blijken later verdeeld, maar wij vinden het prima. We beginnen met een amuse: gazpacho. Daarna een salade van patrijs met groene sla en sherryvinaigretten. Als hoofdgerecht krijgen we gegrilde beef met een zoete mosterdsaus en het dessert bestaat uit een fruitsalade met ijs. Daarna kwam het klapstuk van de avond: een optreden van de flamencodansers van een school in Cordoba.

De meisjes worden opgeleid tot professionele dansers en hebben al jaren van training achter de rug. Het is geweldig. Mooie muziek, elegante bewegingen, expressieve gezichten en zwierige jurken. We genieten volop.

Allo, allo

Het eind van deze Zonta vergaderdag leek wel een aflevering van Allo, allo. Een Francaise die Engels spreekt, met haar handen gebaart en op de vraag of ze iets kan vertellen over haar werk namens Zonta antwoordt met een kort “no”, het was net een klucht. Ze kreeg de  zaal plat en dat was waarschijnlijk niet haar bedoeling maar het was echt vermakelijk .

Marga met haar stembiljetten

Voor het Districtsbestuur was het een goede vergadering: alle stukken zijn goedgekeurd en alle voorstellen zijn aangenomen. De rapportages waren helder en de voorlichting over de projecten van Zonta International Foundation informatief. De verrassing kwam bij de presentatie van de kandidaten voor  de nominating committee. Ter plekke werd Brigitte Siller kandidaat gesteld. En zij kreeg de meeste stemmen waarmee ze ook nog voorzitter van de commissie wordt. Een teleurstelling voor de kandidaat die vooraf wellicht dacht dat ze sowieso gekozen zou zijn en nu achter het net vist.

We maken ons nu op voor het galadiner. Eerst sightseeing Madrid per bus en tijdens het diner worden we getrakteerd op een flamencoshow. “We gaan feesten”, hoor ik hier naast me.

Prada of Prado

Ons hotel ligt in één van de sjieke wijken van Madrid. Als we de deur uit lopen, kunnen we ons vergapen aan de etalages van grote namen als Valentino. Overal is er flinke korting, maar helaas, nog steeds onbetaalbaar. Wij gaan dus niet voor Prada maar kiezen voor het Prado, voorafgegaan aan een bezoek aan Museo Thyssen-Bornemisza. Amper voor te stellen dat dit uit een particuliere verzameling komt. Hoewel er veel ‘bekende namen’ hangen, waaronder diverse Hollandse meesters, zijn de werken toch van een andere orde dan in het Prado.

Het Prado is zo’n overweldigend museum. We maken vooraf een selectie van de zalen die we willen bezoeken en vergapen ons aan prachtige Romeinse marmeren beelden, schilderijen van Goya (de naakte Maja en – wat we niet kenden- een geklede Maja),  Jeroen Bosch (El Bosco noemen ze hem hier),  Rubens en – natuurlijk – Rembrandt. Prachtig!

Op zoek naar een restaurant voor de lunch nemen we een kijkje in het Parque del Buen Retiro. Een gigantisch groot park, heel mooi, maar we ontdekken geen eetgelegenheid. We pakken daarom de bus terug richting hotel en strijken neer bij Serrano 80 voor een salade. Dan terug naar het hotel om ons in te schrijven, even lekker uitrusten en nu gaan we ons klaarmaken voor de Opening Ceremony van de Zonta Conferentie.

Zonta in Madrid

Dit weekend is de conferentie van Zonta District 29 in Madrid. Na de geweldige ervaring vorig jaar bij de conventie in Texas wilde ik erg graag naar Madrid. Omdat ik dit voorjaar een tijdje in de lappenmand zat, was het even de vraag of het zou gaan lukken, maar gelukkig kan het! Wel heb ik me voorgenomen het rustig aan te doen. Dat kan ook. Clubgenoot Marga is delegate en moet het ‘zware werk’ doen. Ineke is haar plaatsvervanger. Ik hoef niets en kan gewoon genieten. We hebben er vier dagen aan vastgeplakt, zo wordt het echt een minivakantie.

Op Zestienhoven ontmoeten we een groep Rotterdamse Zontians, op het vliegveld in Madrid maken we kennis met twee vrouwen van Zonta Club Den Haag I. We ‘herkennen’ elkaar, grappig is dat: dat je Zonta’s er gelijk uithaalt. Na de bagage in de hotelkamer achtergelaten te hebben, nemen we bus 51 naar het centrum (Plaza Puerto del Sol). We lopen naar de Plaza Mayor, het mooiste plein van Spanje volgens de ANWB-gids. Het is een prachtig plein, maar als dit het mooiste is wat Spanje te bieden heeft, dan  stelt ons dat wat teleur. We verlaten het plein via de Calle de Toledo en gaan op zoek naar een plek om te lunchen. Volgens de receptioniste van het hotel zou dat goed kunnen in de wijk La Latina. En dat klopt. We ontdekken een leuk restaurant in de Calle  Cava Brava: Possada del Dragon. Het hotel/restaurant is  pas een maand open en heeft een piepklein terras/binnenplaatsje met een oude wasplaats. We zijn voor Spaanse begrippen wat aan de vroege kant, dus de kok is nog niet helemaal op stoom. De hartelijke serveerster raadt ons drie gerechten aan die we kunnen delen: een Russisch ei, gebakken ei met ham en aardappelen en kaas. Het klinkt niet echt bijzonder maar ze brengt het zo enthousiast dat we erop vertrouwen dat het lekker is. En dat klopt. Het smaakt prima. De kaas is wat machtig, daar laten we een stukje van liggen maar we vragen nog wel even wat het is: een Spaanse schapenkaas.

Tijdens het eten ontdekken we twee tafeltjes verderop Zonta Antoinette met haar man. Toevallig dat je uit zoveel restaurants allebei het zelfde kiest. ‘s Avonds horen we dat Antoinette’s tas gestolen is terwijl ze daar zat. Heel vervelend.

Na de lunch lopen we nog een stuk en pakken we de bus terug naar het hotel om siësta te houden. We komen pas laat aan omdat we onze halte missen (eenrichtingsverkeer, dus we herkennen niets). Sightseeing ambassadewijk wordt het. Na de siësta zitten we in het Madrileense ritme. We maken een wandeling in de buurt en komen Claire en Iesje van Zonta Kennemerland tegen. Ze hebben een tafel voor twee gereserveerd maar dat wordt een tafel voor vijf. We dineren met vijf verschillende gerechten die we samen delen. Het is een gezellige en geanimeerde avond op  het terras bij restaurant Hevia aan de Calle Serrano, om de hoek van het hotel. Een prima eerste dag.