Opvoedprofessional vergeet vaders

Onze eigen ervaringen, vanaf  1994 toen onze zoon geboren werd, zijn bedroevend en helaas is er in de afgelopen zeventien jaar  weinig veranderd: vaders worden nog steeds niet serieus genomen door opvoedprofessionals. In 1994 werd op het consultatiebureau gevraagd of ik ziek was, als Frans (alleen, hoe kan het!) met Marnix kwam. Als we samen waren, werd alleen ik aangekeken, een vader telde niet mee. Echt belachelijk vonden we het. Op mijn brief in Opzij kreeg ik indertijd veel instemmende reacties. Jammer genoeg zou die brief zo weer geplaatst kunnen worden.

Uit een publicatie van E-Quality, hét kenniscentrum voor emancipatie, gezin en diversiteit, blijkt, dat vaders nog steeds niet voor vol worden aangezien. Of dat nu bewust of onbewust is, kraamhulpen, consultatiebureauartsen, onderwijzers, iedereen die met kinderen en hun ouders werkt, gaat er nog steeds vanuit dat moeders het aanspreekpunt zijn. Om informatie aan te geven of van te krijgen, voor klussen als ‘luizenmoeder’ of ‘ voorleesmoeder’. Ooit gehoord van een ‘luizenvader’? Nee, die heeft gewoon een ‘luizenleven’. Wat de opvoeding betreft dan.

Gelukkig zijn er steeds meer vaders die hier geen genoegen mee nemen. Vaders die zich laten zien op het consultatiebureau, die lang verlof nemen als er een kind geboren is en die een clownspak aantrekken om te assisteren bij het carnavalsfeest op school. Vaders die een actieve rol in de opvoeding willen spelen. En zo hoort het ook.

De nieuwe publicatie van E-Quality Vaderschap 2.0 geeft naast praktische tips over het werken met vaders veel achtergrondinformatie, inzicht in bestaande vaderschapsprojecten en een uitgebreide literatuurstudie op verschillende thema’s. In het rapport komen deskundigen aan het woord uit praktijk en wetenschap. Een must voor alle opvoedprofessionals.